กี่ครั้งที่พูดคุยกัน ฉันต้องข่มใจ
บอกตัวเองว่าเรานั้นเป็นได้แค่ไหน

แก้วใบเดิมที่แตก ไม่ต้องไปสานต่อ
อย่าเลยอย่าไปรื้อฟื้นด้วยน้ำตา

หยดน้ำในตาไม่กล้าให้ไหล
ต้องฝืนมันไป ก็ทั้งที่ใจมันปวดร้าว
ต้องทนแข็งใจ ที่มันว่างเปล่าให้แข็งแรง
หยดน้ำในตาไม่มีค่าแล้ว
เก็บมันไว้อย่าปล่อยให้ไหลมา
ต้องกลั้นใจ มองไปที่ขอบฟ้า
ไม่ให้เธอเห็นน้ำตาของคนที่ไม่ลืม

เหลือแค่เพียงความหลัง ฝังใจ
และก็ไม่รู้ว่าวันไหน ที่จะลืมเรื่องวันวานได้สักที